„Cześć oddawaną ikonom w Cerkwi porównać można do gorejącej świecy, której płomień nigdy nie gaśnie. Zapalona nie ręką ludzką – nie przestaje płonąć na wieki. Płonęła, płonie i płonąć będzie, choć płomyk jej jest chybotliwy – pali się spokojnie, to znów prawie zamiera, by na chwilę rozjarzyć się blaskiem nie do zniesienia dla ludzkich oczu”.

prawosławny mnich Grigorij Krug

„Chrystus jest jedyną możliwą do przedstawienia ikoną Boga i w ogóle jedyna możliwa ikoną. Człowiek może być przedmiotem ikony tylko wtedy, gdy jest zjednoczony z Chrystusem, gdy w jego życiu odzwierciedla się jak w lustrze obraz Chrystusa, nie istnieje więc żadna ikona, która nie miałaby odniesienia do Chrystusa”.

ks. J. Czerski

„Wizerunek odciśnięty na chuście przez samego Zbawiciela stał się świadectwem prawdy, wyobrażeniem dogmatu Wcielenia Boga. Każda ikona zostaje w wewnętrznej zależności od obrazu „nie ręką ludzką uczynionego”, podobnie jak wody strumienia wypływają ze źródła. Jest to obraz prototypowy, kamień węgielny ikonografii kościelnej, który Kościół wybrał na znak swego tryumfu. Jest on ukoronowaniem wiary Kościoła w Chrystusa Wcielonego, a w ślad za nim każda inna ikona mówi i daje świadectwo o tej właśnie wierze.

Przeświadczenie, iż cześć oddawana ikonie przenoszona jest na jej prototyp, stanowi o istocie świętego obrazu. Obraz taki winien być zgodny ze swym prototypem, nie może w żaden sposób go przesłaniać, czy tez przeszkadzać w modlitewnym wznoszeniu się świadomości ku prototypowi. Przeciwnie, sam powinien uczestniczyć w nieskończonym bycie i dawać świadectwo o Boskim Majestacie, o trójjednym blasku Bóstwa”.

prawosławny mnich Grigorij Krug

„Ikona jest pomocą w dialogu z Bogiem w modlitwie, przedmiotem modlitwy, a także formą modlitwy”.

Ł. Uspienski

„(…) Piękno w ikonie musi być subtelne, nie może być pierwszorzędne, jaskrawe, tak by nie przyćmić piękna duchowego, przestrzeni poza ikoną – Świata Nadprzyrodzonego. Może hamować treść przesłania, rzucać cień na to, co niewidzialne. (…)

(…) Ikona jako dzieło sztuki jest na drugim planie. Przede wszystkim zaś pełni rolę kultową i liturgiczną. (…)

(…) Ikona jest przewodniczką, uczy prawdy, pokazuje prawdę, ubogaca Chrystusa, podobnie jak Ewangelia (słowem). Ikona zaś linią, kolorem, napisem. Dzięki ikonie chrześcijanizm ma wgląd do Świata Nadprzyrodzonego. Nie jest najważniejsze to, co na niej widzimy, lecz przestrzeń między nią a Światem Nadprzyrodzonym. Przestrzeń – jako nić porozumienia między chrześcijaństwem a Bogiem. W osobie wrażliwej, przygotowanej do percepcji tej rzeczywistości, uruchamia wszystkie zmysły. Bardzo twórcze, jeśli chodzi o sposób poznawania Boga. To, o czym mówi i jak mówi, uwrażliwia odbiorcę. (…)

Ikona dla chrześcijanina jest wspaniałą przewodniczką w drodze do poznania Świata Nadprzyrodzonego, dla artysty – chrześcijanina duchowym spełnieniem się”.

z Dzienników M. Dawidiuk

Małgorzata Dawidiuk

Urodziła się w 1967 r. w Wisznicach na Podlasiu. W Nałęczowie ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych. Studiowała w latach 1988 – 1994 na Akademii Sztuk Pięknych im. I. E. Repina w Petersburgu na Wydziale Malarstwa i Konserwacji – specjalizacja ikona.

Obecnie prowadzi pracownię konserwatorsko – artystyczną „IKOS”.

Artystka brała udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych, m.in. w:
1989, 1994 r. – Galeria ASP w Petersburgu
1997 r. – Galeria BWA w Białej Podlaskiej
2001 r. – Galeria BWA w Gorlicach
2001 r. – Wystawa Kultur Pogranicza w Przemyślu
2001, 2002 r. – Wystawa poplenerowa Muzeum Skansen w Sanoku
2004 r. – Fundacja „Kresy 2000” Nadrzecze k/Biłgoraja
2005 r. – Galerii Ratusz w Rzeszowie
2005 r. – Wystawa ogólnopolska „Bliźniemu swemu”
2006 r. – Festiwal Salezjańskie Lato
2007 r. –Międzynarodowe Biennale Ikonopisania i Sztuki Sakralnej Euroregionu Karpackiego - Trebisov na Słowacji (GRAND PRIX)

Jest twórcą wielu dzieł sakralnych w postaci ikon, ikonostasów, polichromii, m.in. w: Chołowicach k/Krasiczyna, Koszalinie, Krynicy, Niagou/Słowacja, Olsztynie, Zamienicach k/Legnicy. Ikony znajdują się w zbiorach prywatnych i muzealnych w Polsce i za granicą, m.in. w Kanadzie, Niemczech, Rosji, Słowacji, Stanach Zjednoczonych i Ukrainie.

Współpracuje z Muzeum w Łańcucie. Ponadto aktywnie uczestniczy w spotkaniach z innymi twórcami, prowadząc warsztaty pisania ikon oraz wykłady z dziedziny konserwacji i technologii na Uniwersytecie Trzeciego Wieku w Tomaszowie Lubelskim w Posadzie Rybotyckiej, Mokrem, Nadrzeczu k/Biłgoraja, Przemyślu ( Państwowa Wyższa Szkoła Wschodnioeuropejska ) i Warszawie („Sztuka konserwacji” – ZPAP i Muzeum Archeologiczne oraz Festiwal Etniczne Inspiracje).

Was born in Poland Wisznice, which is located in Podlasie region. She graduated from art. School in Nałęczów. In the following years (1988-1994) she continued Her studies in Petersburg Russia, in the Academe of Art, specializing in painting and conservation of icons.

After completing her education she moved to Przemyśl, Poland, where she opened up conservation workshop „IKOS”.

Artist was also involved in many galleries expositions in the region and also abroad.

She is best known for making and preservation of icons, iconostases, fresco in Poland, Slovakia, and Russia. Many of her work had been located in churches and private collection in Poland, Kanada, Germany, USA, Slovakia, Russia, Ukraine, Austria and Switzerland.